Nadat we in januari door Argentinië en Chili getrokken waren, twijfelden we over het verdere verloop van onze reis. Het oorspronkelijk plan was om ook februari en maart (2020) door te brengen in Zuid-Amerika, meerbepaald in Peru en Colombia. En hoewel januari over het algemeen een prachtige, leerrijke en ontspannende maand was, beslisten we eind januari toch om de mogelijkheid te nemen terug te keren naar België. Reizen door Peru en Colombia was dus niet langer ons plan. Onverwachts, maar zonder enig gevoel van twijfel, keerden we op 4 februari huiswaarts. En gelukkig, dat was ik wel!

'Luchthaven Santiago, Chili'

Toch riep de belissing om terug te keren naar België, vele vragen en reacties op. 'Waarom komen jullie nu al terug?', 'Is er iets gebeurd?', 'Het is toch raar dat jullie nu al huiswaarts keren?' of 'Is er iemand ziek?'.

De terugkomst, waar wij erg naar verlangden, bleek voor onze omgeving een echt misterie. Want wie zou nu geen drie maand op reis gaan als het zou kunnen? Er moet toch wel iets aan de hand zijn? Wel keek het thuisfront ernaar uit om ons terug te zien, en op dat moment gelukkig nog eens in de armen te mogen nemen. Na thuiskomst leek iedereen ook beter te begrijpen wat ons tot deze beslissing had gebracht.

Je moet weten dat het leven in België toen nog zijn 'normale gang' liep en er geen sprake was van paniek of genomen maatregelen in het kader van het Corona virus. Wél was er heel wat onbegrip te merken. Er kwamen bijvoorbeeld ook heel wat vragen in verband met onze toekomstplannen, want nee, die hadden we eigenlijk niet.

Wel hadden we tegen die tijd een aantal oorzaken gevonden van onze terugkomst naar België:

  • We hadden het moeilijk om ons op reis ergens thuis te voelen.
  • Ondanks de grote vrijheid die we hadden, was het niet altijd mogelijk om vanuit het buitenland wat te 'werken' (bv. blog schrijven en nieuwe recepten uitwerken).
  • Tijdens onze reis door Zuid-Amerika wilden we heel wat plaatsen bezoeken, waardoor we vaak 'onderweg' waren en tijd doorbrachten op bussen en luchthavens.  
  • Het leek ons steeds minder interessant om verder te reizen. Op financieel vlak werden we geconfronteerd met 'struikelblokken'. Zo was het niet gemakkelijk om geld te kunnen afhalen bij de banken en als dat dan wel lukte, dan betaalden we hierop veel kosten.
  • Ook stelden we ons verder de vraag of geld spenderen en reizen onze prioriteit wel nog was.
  • Daarnaast was de situatie in Argentinië, en Chili in het bijzonder, economisch niet stabiel. Ook op sociaal vlak waren er heel wat problemen. We waren vaak getuige van rellen en protesten, wat het niet ideaal maakte om te reizen.  
  • Ook op medisch vlak maakte mijn vriend zich wat zorgen. Hij vernam (wat voor ons heel vroeg lijkt) eind januari dat het Corona virus wel eens een ernstig en wereldwijd probleem zou kunnen worden. En hoewel sommigen toen dachten aan Corona als een zusje van 'de griep' en anderen nog niet op de hoogte waren van de uitbraak van het virus, waren wij de verdere consequenties reeds aan het meenemen in onze beschouwing.

Diverse redenen lagen dus aan de grondslag van onze terugkomst, al was die terugkomst voornamelijk gebaseerd op een gevoel, eerder dan dat het een bewuste overweging was van de pro's en contra's.  

Zoals gezegd was het rond die tijd in België nog niet duidelijk wat er de komende weken op ons zou afkomen. Ook in Zuid-Amerika werd eigenlijk nog niet of weinig gesproken over het Corona virus, al zagen we tegen eind januari wel steeds meer mondmaskers passeren. Op zich verliep alles volledig naar wens. Dankzij onze gedeelde gevoelens en de vrijheid die we hadden om zelf beslissingen te nemen, kregen we begin februari de kans om naar België terug te keren.

Dankbaar voor wat we in België hebben, startten we onze vakantie verder in eigen land. De afgelopen weken nam ik de mogelijkheid om een artikel te schrijven rond 'koolhydraten' en gaf ik geïntresseerden de kans om zelf te starten met een koolhydraatarm dieet. Verder genoot ik van het thuis-zijn en de tijd die ik vanaf toen had om mijn 'eigen ding' te doen.  


Wat het eten in Zuid-Amerika betreft?

  • Het was moeilijk om een koolhydraatarm dieet vol te houden op een gezonde en evenwichtige manier. De kwaliteit van de aangeboden voedingsmiddelen was niet te vergelijken met die in België en daarnaast werd ons voornamelijk goedkoop en snel beschikbaar voedsel aangeboden. Toch probeerden we het dieet verder aan te houden en te eten zoals we de laatste maanden gedaan hadden.  

Omdat ik mij tijdens de reis wat zorgen maakte over de kwaliteit van de voeding die we aten, beslisten we om (eens terug in België) ons bloed opnieuw te laten testen. Omdat er toen nog geen sprake was van een wijdverspreide epidemie, was een dokterconsultatie geen enkel probleem. Voor vertrek (in december) had ik reeds 2 keer bloed laten trekken en de resultaten daarvan had ik ontvangen. De resultaten vertoonden geen enkel tekort en over het algemeen heel goede bloedwaarden. Ook na thuiskomst was er 'niets' om mij zorgen om te maken. Verder moedigde de huisarts het aan om met dit dieet door te gaan.

Tot een aantal maand geleden, stonden koolhydraten dagelijks op mijn menu, al was ik me daar niet altijd van bewust. Ik vond het altijd moeilijk om te denken aan koolhydraten alsof er 'goede' en 'slechte' koolhydraten bestaan. Stilstaan bij mijn voedingspatroon was voor mij zeker geen evidentie of een standaard gewoonte. Maar sinds ik gestart ben met het dieet, weet ik wel beter.

Sinds een aantal maand is gezond eten een alledaagse bezigheid geworden. Ik verloor 9 kilo en wens dit verder zo te houden. In beginfase vermeed ik alle vormen van koolhydraten. Momenteel eet ik koolhydraten in beperkte mate in de vorm van (groene) groenten en soms wat vezelrijke producten zoals rode vruchten maar ook noten en zaden.

In Chili at ik eenmalig wat volkoren pasta, en wat heeft dat me gesmaakt. Tijdens onze 3-daagse trip in 'Torres Del Paine' kon ik dit wel gebruiken. En of het lekker was!

'Camping Torres Del Paine'