Costa Rica, het land waar ik acht jaar geleden mijn hart heb verloren. Ik mocht er gedurende twee maanden genieten van de pracht en de diversiteit van het land. Ik maakte er kennis met de gastvrije bevolking, de Spaanse taal en de heerlijke, typisch Midden-Amerikaanse gerechten. Ik had me voorgenomen om er alles maximaal te beleven, zonder nadenken, zonder zorgen.

Gedurende mijn verblijf kon ik bij mijn gastgezin genieten van een zalige 'thuis' en een typisch Costa Ricaanse sfeer. Wat mij zeker ook niet ontgaan is, is het heerlijke eten dat daarmee gepaard ging. Dagelijks kreeg ik er lokale gerechten voorgeschoteld, die bestonden uit koolhydraten, eiwitten, suikers en vetten. Wat er op het menu stond: rijst, bonen, eieren, fruit, aardappelen, vlees en vis. Alles werd bereid in veel vet, wat het natuurlijk nog een rijkere smaak gaf. Ik genoot op elk moment. Ik voelde mij goed en keek steeds uit naar het volgende typisch Costaricaanse schoteltje. Het smaakte mij elke dag opnieuw, en hoe meer ik ervan kon smullen, hoe beter. Ik had honger en goesting, op elk moment van de dag.

Toen ik echter terug was in België, was het voor iedereen duidelijk. Ik had te 'veel' gegeten en was (denk ik) ongeveer 10 kilo bijgekomen op korte tijd. Dit was zeker ook op de foto's te zien, en ik vond het pijnlijk om dit op te merken. Nochtans was ik mij reeds langere tijd bewust van het feit gevoelig te zijn aan de inname van koolhydraten. Het was opvallend dat ik door de opname ervan, snel bijkwam in gewicht. Dit werd opnieuw bewezen na twee maanden Costa Rica.

'Costa Rica in 2011'

Het begon eigenlijk al in mijn tienerjaren, toen ik, ongeveer 15 jaar geleden besloot een voedingsdeskundige te raadplegen. Ik bezocht een diëtiste en leerde er dat bepaalde voedingsmiddelen geen meerwaarde bieden, toch een groot genot voor mij opleveren. Denk dan bijvoorbeeld aan pasta's, brood, koeken en snoepen. De diëtiste leerde mij om mijn calorie-inname te beperken. Er werd een schema voor mij opgesteld, en verder deed ik wat er van mij verwacht werd. Bovendien werd mij aangewezen om wat minder pauzes te laten tussen mijn maaltijden, om mijn metabolisme niet stil te leggen.  Ik verloor een aantal kilo, en was de diëtiste dankbaar voor de vele inzichten die ze mij gegeven had. Ik mocht alles eten, maar in beperkte mate. Ik denk dat dit het voedingsadvies is dat vele mensen krijgen.

Net omdat ik mij in 2011 in Costa Rica volledig had laten gaan, probeerde ik na de reis opnieuw wat bewuster te gaan eten, en de zaken die ik bij de diëtiste leerde, opnieuw actief te gaan implementeren. Het werkte, en ik merkte dat mijn lichaam zich opnieuw snel kon aanpassen. Wat een geluk had ik toch... Het volgen van dit voedingspatroon zorgde opnieuw voor een afname in gewicht.

Op een bepaald moment (ongeveer 3 jaar geleden) was ik zo gepassioneerd door sporten, gezond eten en gewicht verliezen, dat het een obsessie werd. Ik stelde me toen nog weinig vragen bij het waarom van deze schommelingen, al had ik er wel wat ervaring mee. Ik deed nog meer aan sport en probeerde mijn voedselinname sterk te beperken. Ik ging urenlang gaan lopen om vet te verbranden en was op een bepaald moment té mager. Als gevolg merkte ik ook wat hormonale problemen op. Ik kreeg opmerkingen van mijn omgeving en besloot mij opnieuw wat minder zaken te gaan ontzeggen.

'Zomer 2016: met de fiets van Gent naar Brugge'

Het mag wel gezegd, maar ik kan zo genieten van een lekker bordje eten, en dit leek mij een instant genotsgevoel op te leveren. De maanden nadien ging alles goed. Ik kon veel eten, en merkte geen opvallende schommelingen in gewicht. Nu ja, ik mocht opnieuw weer wat bijkomen, en het eten van koolhydraten en dergelijke ging ik niet meer uit de weg. Ik kwam geleidelijk aan opnieuw wat bij, maar bleef mezelf influisteren dat mijn gewicht van niet zo een groot belang was.

Tot voor kort, had ik het idee dat ik wist wat voor mij een goed eetpatroon was, alleen was het implementeren ervan, en het behouden van mijn gewicht, een echte uitdaging. Ik noem mezelf een emotionele eter. Ik liet mij dus af en toe volledig gaan, en negeerde de geleerde zaken voor een sneller en hoger genot.

Sinds een aantal maanden, merkte ik echter wat twijfels op in verband met mijn lichaam en gewicht. Voelde ik mij eigenlijk wel zo goed? Ik onderdrukte mijn gevoelens, maar diep vanbinnen wist ik dat ik niet tevreden was met het lichaam dat ik had. Ik nam weinig tijd om voor mezelf te zorgen op vlak van voeding, en liet mezelf toe er weinig of geen aandacht meer voor te hebben.

Op 4 november 2019 startte er voor mij, en mijn vriend, en nieuw avontuur. We vertrokken naar Costa Rica, om er opnieuw een onvergetelijke tijd te beleven. Tijdens onze eerste week genoten we zoals eerder van alles wat Costa Rica te bieden had, want levensgenieters dat zijn we wel. Snel werd duidelijk (reeds na 1 week) dat de voeding die we nuttigden, er opnieuw voor zorgde dat ik bijkwam in gewicht. Daar had mijn vriend echter geen last van. Bij mij was dit wél goed zichtbaar en eveneens voelbaar.

Het gaf mij een heel slecht gevoel, en samen met mijn vriend had ik hier een uitgebreid, inhoudelijk en weliswaar emotioneel gesprek over. Ik besliste mij van dit keer niet volledig te laten gaan, en onderzoek te doen naar het bannen van koolhydraten uit mijn voedingspatroon. Gemakkelijke keuze? Zeker niet. Ik raakte in paniek en dacht onmiddellijk aan het feit dat we vanaf januari nog 3 maanden in Zuid-Amerika zouden verblijven.

Er ging vanalles door mijn hoofd. Dit zou niet lukken in landen zoals deze, waar voornamelijk koolhydraten op het menu stonden. Het zou niet haalbaar (en betaalbaar) zijn om voornamelijk nog vetten te eten, en koolhydraten helemaal niet of in geringe mate te nuttigen. Ik besliste wat verder onderzoek te doen naar koolhydraten, en de effecten daarvan op het menselijke lichaam.

De angst die ik vroeger had om een nieuwe levensstijl aan te nemen en te behouden, zorgde er keer op keer voor dat ik 'wegliep'. Voorheen trachtte ik deze gevoelens te negeren en geen verandering teweeg te brengen, want gemakkelijk, dat is het wel. Ik denk dat de angst ervoor zorgde dat ik probeerde weg te lopen, maar nu weet ik dat angst eigenlijk betekent dat je op de goede weg bent.

'A changed body is not a bad body!'

Hoewel de term 'diëten' voor velen een negatieve connotatie draagt, besloot ik, kortgeleden, het Ketodieet een kans te geven en mijn angsten te overwinnen. Ik begon me in te lezen over de mogelijkheden, de effecten en de toegestane voedingsmiddelen binnen het dieet. Verder ging ik op zoek naar mensen die het Ketodieet reeds langere tijd aan het proberen waren.

Toen ik ook een aantal specifieke gerechten opzocht, bleken de combinaties mij wel te bevallen. Daarnaast startte ik met het luisteren van een podcast in verband met dit thema, en las ik wat boeiende artikels, getuigenissen en dergelijke. De angst om later terug te hervallen in andere gewoonten blijft weliswaar aanwezig, maar weerhoudt mij niet het een kans te geven.

De reden waarom ik deze beslissing nam, wil ik graag met jullie delen. Bovendien wil ik graag mijn ervaringen neerpennen, al was het maar om voor mezelf een beter overzicht te hebben. Of het zal werken, en voor mij een goede manier van leven zal zijn, zal moeten blijken. Ik noem mezelf zeker nog geen echte kenner, maar als ik het niet probeer dan zal ik het nooit weten. Ik geloof dat we voor onszelf op zoek kunnen gaan naar wat goed is en bijdraagt tot een positief gevoel.

Het lijkt mij zeker de moeite om verder onderzoek uit te voeren, en de tijd te nemen om bepaalde dingen gewoon te proberen. Ik krijg veel steun van mijn vriend, en bovendien sta ik er volledig achter bepaalde dingen voor mezelf te gaan onderzoeken. Hoewel ik mij ook bewust ben van het feit dat dit alles niet gemakkelijk zal zijn, sta ik volledig achter de keuze om een verandering teweeg te brengen.

Graag neem ik jullie mee op reis doorheen de zoektocht naar een haalbare, gezonde en boeiende levenswijze.